| Lombardia | |
| La
sorgiss in sui bricch de cristall
l'acqua ciara che scorr in di vall. Degh a traa che l'è minga bosarda quand la cunta la storia Lombarda: ona stroria de cai e sudor senza lacrim e piena de onor. Oramai su la nostra bandera gh'è on lombard con la grinta on poo scura ch'el disliga coi man 'na ragnera pien de rabbia e senza paura. Oramai voerum vegh in di man de ca nostra la ciav del porton come quella streppada a Legnan in d'on dì ch'el par nanca lontan. Lombardia de pobbi e moron che sgarbellen el gris o el seren del nost ciel inscì bell quand l'è bell, mett de part el martell e scopell, salta in pee per cantà ona canzon che la parla di noster reson. Dal Bernina al Tonal ona vos la desseda i Lombard fina al Po. L'è on vosà ciar e nett e rabbios ch'el diventa compagn d'on falò. L'acqua ciara che corr in di vall e la fiama che brusa in di coeur hinn la storia, la nostra poesia che par tucc la gh'ha on nomm: Lombardia!
Marco
Candiani
|
|
| Và Pensiero | |
| Và,
pensiero, sull'ali dorate,
và, ti posa sui clivi, sui colli, ove olezzano tepide e molli l'aure dolci del suolo natal! Del Giordano le rive saluta, di Sionne le torri atterrate... Oh, mia patria, sì bella e perduta! Oh, membranza sì cara e fatal! Arpa d'or dei fatidici vati, perchè muta dal salice pendi? Le memorie nel petto riaccendi, ci favella del tempo che fu! O simile di Solima ai fati, traggi un suono di crudo lamento. Oh, t'ispiri il Signore un concento che ne infonda al patire virtù
Giuseppe Verdi |
|
| La ranza | |
|
Quand gh'avevom la s'cenna piegada
sott i sgriff d'ona Roma padrona gh'era nebbia, padumm e vergogna: ma una lus che nasseva a Cassan la strozzava la Storia bastarda e ciappava i Lombard per la man Cont i gipp de fustagn e coi zoccor che portaven i pà di nòst pà semm rivaa per porta la speranza a la gent che oramai la capii che in di man gh'emm la lama codada per ranzà la gramegna che infescia Con la rabbia sarada in di pugn e la voeuja de fà tanta Storia devon foeura la nostra bandera che la Cros pitturada de ross che sgarriss per i noster contrad e la dis: "gh'e rivaa Primavera"! Con la rabbia che gh'emm in di pugn femm stremì i baloss e i serpent che seguten a viv de pastrugn e rampeghen sui specc de la Storia tra i dosii e in d'on fumm ch'el soffega coi paròll pienn de nient e de boria Con la rabbia e la ranza foghenta voeurom romp finalment la cadenna che la liga el Lombard in cà soa. Derva foeura la bianca bandera con la Cros pitturada de ross e va in gir a cantà la speranza con la rabbia in d'on pugn e in de l'alter......la ranza. Marco
Candiani |
|